Ontspullen

Al anderhalf jaar ben ik spullen aan het wegdoen. Eerst verhuisde mijn moeder naar een appartement.  Zij had niet alleen veel hobby’s, ze was ook op elke calamiteit voorbereid, overigens al lang voordat dit in de mode kwam. Er volgden vele ritjes naar de kringloop en de stort met de Passat, die toen al een fantastische verhuiswagen was. Na een strenge selectie gingen er slechts 151 verhuisdozen naar het nieuwe appartement.

Kort daarna overleed ze en had ik die dozen opnieuw in mijn handen. Vraag mij niet hoe het is gebeurd, maar met de verhuizing naar de boot kom ik weer een deel van haar spullen tegen. Gek genoeg ook de verschillende adviezen (in viervoud) hoe je het beste kunt opruimen. Deze had ik niet moeten bewaren, maar moeten lezen! Iets met appels en peren en kennelijk lijk ik hierin toch meer op mijn moeder dan op mijn vader.

Er is maar beperkte ruimte aan boord en keuzes moeten worden gemaakt. Welke kleding en boeken neem je mee? Daarnaast hebben Robin en ik afgesproken dat we ieder max 5 verhuisdozen mogen vullen voor de berging. Gelukkig is Robin een gentleman en zegt dat ik wel een stukje van zijn deel mag gebruiken. Dat is wel geruststellend.

Brieven, foto’s en dagboeken, ik bekeek en las ze allemaal. Sommige nog een keer. Zo schiet het natuurlijk niet op, maar ik kan het niet laten. De belevenissen en gevoelens van een ver verleden komen weer boven en binnen. Al kijk ik er nu naar door de ogen van mijn oudere ik.

Een selectie van die dierbare herinneringen gaan in een doos. Maar ook de naaimachines van mijn moeder, de speciale vispan van Jan en mijn favoriete trilogie die ik van Frank heb gekregen. Wat doe ik met mijn trouwjurk die al 25 jaar in de kast hangt? Weggeven of verkopen? Geen idee wat ik er ooit nog mee ga doen, maar ik krijg het niet over mijn hart om hem weg te doen. Isa laat mij de jurk smokkelen in haar kast.

De confrontatie met de herinneringen en het vooruitzicht dierbaren lang niet te zullen zien, het maakt mij weemoedig. Ja ja ik weet, hier hebben we zelf voor gekozen. Toch weet ik niet goed wat er ik met dit gevoel moet, het schijnt erbij te horen. Dan vind ik de CD van de uitvaart van mijn oma Annie. Wat fijn om de stemmen van mama en Jan weer even te horen. Leen zingt op z’n Rotterdams “I did it my way” en ik moet glimlachen.

Intussen ruimen we verder, geven en gooien we veel weg. Het huis wordt elke dag een stuk leger. Fijn dat Finn helpt met het zware sjouwwerk naar de stort en de dinghy naar de boot. De diepvriezer is praktisch leeggegeten (ook hierbij was Finn heel behulpzaam) en het wijnrek is verdacht leeg. Dat is vast een tegenvaller voor Isa, die had natuurlijk gehoopt deze goed gevuld in haar huis neer te kunnen zetten.

Vanaf vandaag wonen we aan boord, zodat we in huis de laatste spullen kunnen inpakken. Op 18 mei leveren we het huis op en is de overdracht naar de nieuwe eigenaren. Wat zijn we blij als we die deadline hebben gehaald!