Na het ruige en droge Porto Santo worden we overweldigd door al het groen op Madeira. Wat een geweldig en divers eiland! Door de vele microklimaatjes kan het zomaar 15 graden schelen als je in een half uur van Funchal naar Fanal Forest rijdt. Van zonnig en warm naar mistig en fris tussen de eeuwenoude laurierbomen. Ruige kusten en steile bergkammen. De zonsondergang bij Pico Areiro, waar fazantachtige vogels perfect in het decor struinen.
De wegen zijn indrukwekkend goed onderhouden en dankzij de ontelbare tunnels kom je verrassend snel op alle mooie plekken. Overal zijn miradouras, de vele uitkijkpunten vanwaar je weer een ander spectaculair stukje van het eiland ziet. Waar we ook komen, het is overal prachtig.
Ook de levadas zijn bijzonder. Deze irrigatiekanalen brengen het water vanuit de nattere delen van het eiland naar de drogere gebieden. Langs die levadas lopen prachtige wandelroutes. Wandelen op Madeira is inmiddels zó populair dat het op veel plekken gereguleerd wordt met inschrijvingen en tijdsloten. Soms voelt het een beetje alsof we als lemmingen achter elkaar aan lopen, maar ach… het uitzicht maakt wel een hoop goed.
Voor ons is Madeira ook de plek van weerzien met familie en vrienden. Eerst met Isa (al vanaf Lissabon) en daarna met Suzan en Marleen. En natuurlijk ontmoeten we onze zeilvrienden van de Stefanie, Kairos en Aju weer. Hun goede gezelschap geeft afleiding en verzacht het verdriet als we weer afscheid moeten nemen van Isa. Met het bezoek van Marleen en Suuz geniet ik van de open en eerlijke gesprekken, die toch gemakkelijker zijn wanneer je elkaar ziet.
Daarna komen Barbara, Carst, Maarten en Simon naar Funchal. We ontvangen hen met een grote pan jambalaya inclusief het wijnarrangement van de wijnproeverij die we eerder met Isa hebben gedaan. Het wordt een dolle avond en dankzij de mannen hebben we nu allemaal een Dutchman-outfit. De mannen nemen de boot over en Barbara en ik slapen in een appartement bij de haven. De bedoeling is dat zij naar Tenerife gaan varen en dat ik na een kleine week hen navlieg.
Eerst is er geen wind en dan lijkt er op woensdag een weergat te komen. De mannen maken zich klaar voor een zeiltocht en vertrekken met een verwachting van zo’n 20–25 knopen wind. Barbara en ik kijken vanaf een berg of we de mannen kunnen zien op zee.
Aanvankelijk vond ik het wel een luxe idee dat die mannen die 270 mijlen vreten terwijl ik vlieg naar Tenerife. Maar nu het zover is, vind ik het moeilijk dat Robin zonder mij verder gaat met de Dutchman. Ik ben er onrustig en emotioneel van. Terwijl we rijden, spreek ik het uit naar “mijn chauffeur”. Barbara begrijpt het, ik laat het los en navigeer verder.
Alleen… de oceaan blijkt andere plannen te hebben. Al snel staat er 27–32 knopen met bijbehorende golven. En in plaats van de geplande koers van 120 graden moeten ze 60 graden varen voor Tenerife. Twee dagen en nachten met z’n vieren in een soort permanente kermisattractie blijkt toch niet helemaal het recept voor een gezellige zeiltocht. Ze besluiten om te keren en het eiland verder te ontdekken. Ook geen straf!
Het betekent wel dat de oude vliegtickets de prullenbak in kunnen en dat ze nieuwe kunnen boeken vanaf Madeira naar huis. In de tussentijd cross ik verder met Barbara het eiland over. We ontdekken nog steeds nieuwe mooie plekken, maar uiteraard gaan we ook naar ons favoriete natuurzwembad bij het Calamares Hotel in São Vicente. Omringd door steile groene bergen hebben we met z’n allen kunnen genieten van het verfrissende zeewater en de golven die over de rand heen spoelden.
Nieuwsbrief
We hebben sinds kort een nieuwsbrief. Deze sturen we onregelmatig met wat meer persoonlijke berichten. Schrijf je nu in, dan ben jij als eerste op de hoogte.
