Met de overtocht naar Porto Santo hebben we het Europese vasteland achter ons gelaten. Net zoals in 2008 een rommelige zee door golven uit twee verschillende richtingen. En er blijft een grote berg midden in de oceaan liggen. Alleen hebben we nu een veel betere boot en zelf ook meer ervaring.
De avond voor vertrek komt Isa aan in Lissabon. Het is een feestje dat ze weer bij ons is, dat we kunnen bijkletsen en knuffelen. Aan boord vieren we het met risotto met daarna een Santini-ijsje op de kant. Mijn ijsje van ricotta, honing met walnoten blijkt de allerlekkerste ooit te zijn.
We motorsailen eerst westwaarts om zo snel mogelijk uit het orkagebied te komen. De laatste, niet formele, strategie bij een orka-aanval is om de vuilwatertank te legen. Niemand houdt van de shit van een ander en iedereen wil graag zijn roer behouden.
Al snel gaat de motor uit en zeilen we ruime wind. We snoepen van het versgebakken bananenbrood en genieten van de yoghurt met zaden, noten en fruit. Wanneer we de 1000 meter diepte grens passeren, zijn we echt van de orka’s af.
Terwijl Robin en Isa spelen met de windvaan, speel ik keukenprinses. Onder helling bak ik een brood in de machine en maak ik nasi. De nasi en het brood smaken heerlijk. Grappig genoeg is het brood scheef geworden, we hadden het al een beetje verwacht onder deze helling.
Later gaan we melkmeisje varen. Voor de wind is niet mijn favoriete koers, ik vrees toch altijd voor de klapgijp. Maar met de bulletalie aan het grootzeil en de genua uitgeboomd over stuurboord staat het goed en groeit mijn vertrouwen. We openen de eerste envelop “Openen op open zee” van het tasje met enveloppen dat we van Carst en Cindy hebben gekregen. We lezen hardop de tekst voor en in gedachten zijn onze vrienden bij ons.
Op de eerste avond willen we de genua een stuk willen inrollen, maar blijkt de lijn van de rolfok vast te zitten. Met goed teamwork zetten we de lijn er opnieuw in en gaan we met gereefde zeilen, gecontroleerd de nacht in.
Precies tijdens mijn wacht gaat het harder waaien. We surfen van de golven af en maken mooie snelheden. Ik kan het niet helpen, mijn blik schiet steeds naar de meters. Een boek lezen zou afleiding kunnen geven, maar ik heb er de rust niet voor.
De prachtige zonsondergang, de sterren aan de hemel en de zeevonk die oplicht in de donkere golven. Er is zoveel moois te zien, maar het lukt mij nog niet er echt te van te genieten. Eerlijk gezegd hoop ik dat Robin mij snel weer komt aflossen.
Isa en Robin zijn en voelen zich heel relaxed aan boord. Zij vinden het maar een beetje saai. Met deze zeilvoering kun je niet veel trimmen. Gelukkig maar, want met het zetten van de boom op de eerste dag heeft Robin hem tegen zijn hoofd gehad. Het ging niet heel hard, maar zo’n boom geeft toch ook niet mee. Hij had aanvankelijk weinig last, later wel wat hoofdpijn en voelde zich een beetje misselijk. Na zijn wacht ligt of slaapt hij overdag veel. Isa en ik spreken af dat we samen de wachten draaien, mocht het nodig zijn. Het maakt het extra fijn dat Isa erbij is. En met zijn drieën heb je ook veel meer rustmomenten. Gelukkig knapt Robin op en hij kan zijn eigen diensten draaien.
De tweede dag eten we een heerlijke curry, die we vooruit gekookt hebben. Die nacht is de wind heel stabiel. Ik voel mij erg op mijn gemak en raak in een boek op mijn E-reader. Tijdens de wacht lukt het mij zelfs om een paar hazenslaapjes te doen. Voordat de wekker na een kwartier afgaat, ben ik alweer wakker. Ik doe mijn rondje en zet opnieuw de wekker. Af en toe gaat er een groot schip op minimaal 3 mijl afstand voorbij. Een heel relaxte wacht, die Robin na vier uur weer overneemt.
Deze oversteek worden we ontzettend getrakteerd op dolfijnenbezoek, zo prachtig! Op het dek vinden onze eerste vliegende vis. Als ik ‘s nachts naar het toilet ga, vind ik een inktvisje op de grond. Deze is door het toiletraampje naar binnen gekomen! Gelukkig heeft hij geen inkt gespoten en stinken doet ie ook niet echt. Toch gaat ie weer overboord, zo kan hij (als)nog een lekker hapje voor een tonijn of een mahi mahi (goudmakreel) worden.
Als ik Isa na de derde nacht in de ochtend aflos, blijkt dat we al land in zicht hebben. Als je meerdere dagen omringd bent met alleen water en dan weer land ziet…dat is toch wel iets speciaals.
Onze zeilvrienden zijn een dag voor ons uit gevaren en zullen ons ontvangen met een BBQ. Hoe gaaf zou het zijn als we net voor aankomst een vis zouden vangen? Dus 25 mijl voor Porto Santo gooien we de vislijn uit. Binnen een half uur hebben we een mooie goudmakreel van 75 cm aan de haak!
Opnieuw goed teamwork met het binnen halen van deze prachtige vis. Het slachten gaat niet zonder slag en stoot, ook de tafel kreeg een tik mee (sorry). We zullen de beelden hiervan niet op Insta zetten. De vorige keer dat ik dat deed, kreeg ik veel commentaar. Aan de hand van een YouTube filmpje dat ze wel eens heeft gezien, fileert Isa de vis vakkundig op het achterdek. Ze snijdt er vier mooie grote moten uit en de rest geeft ze terug aan de zee.
Vlak voor de aankomst bij Porto Santo bleek opnieuw de lijn in de rolfok vast te zitten. We gijpen en laten de genua achter het grootzeil zakken. Dan door naar de drukke en uitdagende ankerplaats door continu draaiende wind. Maar de aanhouder wint en na een uur liggen we dan eindelijk. We eten een kliekje nasi en we maken schoon schip.
Na een heerlijke douche aan boord gaan we opgefrist naar syStefanie voor de BBQ. SySantai trakteert bubbels. We geven elkaar dikke knuffels, feliciteren elkaar en proosten op de oversteek. Wij brengen de mahi mahi mee, die Gijs vervolgens zalig klaarmaakt op de BBQ. Het is een feestje van ontlading met een lach en een traan.
Zo fijn om met elkaar te kunnen delen hoe het is geweest, iedereen zit er nog vol van. De blijdschap van hier nu te zijn, verdringt de vermoeidheid van de oversteek naar de achtergrond. Elk slokje Prosecco spoelt de spanning steeds verder weg. Is dat wat ze bedoelen met zeilersdementie….?
Nieuwsbrief
We hebben sinds kort een nieuwsbrief. Deze sturen we onregelmatig met wat meer persoonlijke berichten. Schrijf je nu in, dan ben jij als eerste op de hoogte.
